Kaczmarczyk Alojzy (31 V 1896-1947), pseud. "Dąbrowa", "Wacław", "Zośka", abiturient gimnazjum w Krakowie, wychowanek krakowskiej Akademii Handlowej (przed 1914), żołnierz I Brygady Legionów Polskich (I wojna), absolwent Szkoły Podchorążych w warszawie (1919), ppor. WP w 5 Pułku piechoty (1919-1920), jako kapitan przeniesiony do rezerwy (1933), wychowanek Wydz. Prawa USB w Wilnie (1933-), urzędnik państwowy, z-ca naczelnika Urzędu Wojewódzkiego w Wilnie, starosta powiatowy w Białymstoku, Wołkowysku, Suwałkach, wicewojewoda w Stanisławowie i Nowogródku, starosta w Puławach (1937-1939), aresztowany przez Gestapo, osadzony na zamku w Lublinie (X 1939-1940), major AK, konspiracyjny, komisaryczny wojewoda krakowski, szef administracji zastępczej dla Okręgu ZWZ-AK Kraków (1940-1943), podpułkownik AK, szef Wydz. Wojskowego Okręgu Kraków (1943-1944), aresztowany przez Gestapo w Krakowie (25 III 1944-VII 1944), więzień KL Gross-Rosen i KL Mauthausen (VIII 1944-5 V 1945), czł. Komitetu Doradczego Obszaru Południowego "Wolność i Niezawisłość" (X 1945-), czł Komitetu Doradczego przy Komendzie Głównej (II Zarządzie) Zrzeszenia "WiN" (1945/1946), aresztowany przez UBP (19 IX 1946), skazany przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Krakowie na karę śmierci (10 IX 1947), stracony w więzieniu w Krakowie przy ul. Montelupich (13 XI 1947).